Al heel mijn leven heb ik een enorme passie voor de bergen. Het grootse en indrukwekkende van rotswanden, gecombineerd met het lieflijke van alpenweides maakt dat ik me daar thuis voel. Mijn liefde voor de bergen, gecombineerd met de passie voor sport, maakt dat ik vaak in de alpen te vinden ben. Eerst was dat vooral om te klimmen, alpineren en toerskiën; maar de laatste jaren is het ook steeds vaker rennend.

Rennen door de bergen is voor mij het ultieme gevoel van vrijheid, het heeft minder risico’s, maar wel de uitdaging. Je schoenen kunnen aantrekken en in de bergen verdwijnen waar je wereld even wat kleiner wordt en je taken simpeler en duidelijker. Dat is heerlijk en rustgevend!

Het afgelopen jaar ben ik veel in de bergen geweest om te trainen en wat meer wedstrijdervaring op te doen. Dat ik nu mee mag doen aan het WK is de kers op de taart. Het is heel erg leuk om met een team op pad te gaan, om van anderen te kunnen leren en begeleiding te mogen hebben. Het parcours van de korte trail spreekt me enorm aan! Ik hoop op technische afdalingen, smalle bergpaadjes en mooie vergezichten. Dit wordt voor mij ook de eerste keer naar de Pyreneeën, en heel nieuw berggebied om te ontdekken. Ik heb er zin in!

In de omgeving van Annecy heb ik nog niet eerder gelopen, de nieuwe omgeving is sowieso al mooi! Ik denk dat de organisatie van het evenement erg goed zal zijn. Het EK wordt georganiseerd onder de vlag van de Maxi-race, die al erg vaak en goed is georganiseerd. Als het om de races gaat, de up & down en de vertical km, verwacht ik twee snelle races. Waarschijnlijk zijn het parcours erg goed renbaar en zullen de wedstrijden voornamelijk op snelheid gewonnen gaan worden. Goed te trainen in Nederland dus!

Sinds mijn jeugd ging ik elk jaar wel de bergen in; in de zomer met een tentje of huttentocht en in de winter op de latten. Van jongs af hield ik al van het avontuur, het liefst overnachten in een tentje of een bivak. Tijdens een wandeltocht (L1) met vrienden van Garmisch-Partenkirchen (DE) naar Brescia (IT) is de liefde voor lange afstanden hardlopen/hiken ontstaan. Het lopen ging mij met bepakking erg makkelijk af en de laatste 200 km van de 400 km heb ik verhoogd tempo gesoleerd. Na de tocht van zomer 2015 kwam ik een artikel tegen over de UTMB, voor de OCC race ben ik punten gaan halen. Bij de OCC-inschrijving van 2016 werd ik uitgeloot, maar heb ik wel nog mee kunnen doen aan de YCC (tweede plek). In 2017 heb ik mij echt kunnen bewijzen in Chamonix en heb ik tijdens een regenachtige editie mij naar een negende positie weten te lopen. Daarna is het hard gegaan en ben ik meerdere keren met het Nederlandse team op stap geweest voor trail running en skyrunning. Sinds de zomer van 2020 was ik een langere tijd geblesseerd geweest en lagen de prioriteiten even anders in mijn leven. Sinds vorige zomer ben ik weer lekker aan het lopen; ik kijk ernaar uit om weer voor het Nederlandse team uit te komen!

Ik heb heel veel zin in de Trail Race op het EK in Slovenië! Mn basis ligt op de atletiekbaan, 5 en 10km, en op de weg t/m de marathon (2.12). Het EK Off-road running wordt dus een heel andere ervaring! 

Ik wilde al een tijdje een uitstapje naar de trails maken. Terug naar de basis van het lopen. Gewoon lol hebben in het bos, racen in plaats van pacen en lekker afzien. Afgelopen jaar deed ik al mee met het NK Skyrunning in het Lake District op de vertical en de Sky race en dit jaar heb ik in de Ardennen een lange trail gelopen om mij proberen te kwalificeren voor het EK. De 57 km was afzien, maar het ging mij goed af. Mn eerste ultra! Heel wat anders dan een marathon met 2 uur monotone belasting!

Het trainen voor de trail pak ik niet heel anders aan dan de marathon, wel zijn er een paar verschillen. Om mij specifiek voor te bereiden zoek ik in het weekend een heuvelachtig gebied op voor de lange duurloop. Bij mij in de buurt de Amerongse berg, maar de N70 is favoriet! Prachtig gebied en lekker op en neer. Ook staat er elke week een langere fietsrit op het programma om het mentale deel van lang onderweg zijn te oefenen. Nog even doortrainen en daarna knallen in Slovenië!

Na een lang leven als badmintonner, heb ik het plezier van rennen en de trails in 2020 ontdekt toen ik in Oslo woonde. Een hele leuke renclub en enthousiaste vrienden kregen mij vrij snel tot het lopen van ultra’s en buitenspelen in de modder. Eerst in Noorwegen, maar ik zocht ook grote races in de Alpen op. De afstanden werder langer, tot de ronde om de Mont Blanc en meerdaagse fastpacking tochten aan toe, maar nu geniet ik ook van wat sneller gaan op kortere afstanden.

Inmiddels woon ik op Spitsbergen. Geen gebrek aan bergen, wel aan trails en sneeuw- en ijsvrije maanden. Tempo’s laat ik buiten los (dat gebeurt op de loopband), mijn grenzen verkennen, verbonden voelen met de natuur, en genieten staan voorop.

Ik kijk ontzettend uit naar de Trail Race op het EK, ik had niet gedacht dat ik dit mag meemaken. Ik gedij bij wat menig ander als slecht weer bestempeld. Mijn doel is om alles uit mezelf te halen, met een grote glimlach op mijn gezicht te rennen, en er met het Nederlandse team wat moois van te maken!

Van de Nederlandse bossen naar de Ardennen, Vogezen en uiteindelijk de Alpen. Dat is hoe trailrunning voor mij begon in 2018. Ik merkte al snel dat het klimmen en dalen niet uitdagend genoeg kon zijn. Omgeven worden door hoge bergtoppen, de uitdaging van technische singletracks, jezelf stukbijten op een steile klim en beloond worden door een prachtig uitzicht. Deze dingen vormen de basis voor mijn passie voor trailrunning.

Maar daar bovenop komt het competitieve aspect: ik vind het mooi om te zien dat het mondiale niveau stijgt en wil me graag meten met de sterke dames in Europa en daarbuiten. Om dat te bereiken spendeer ik het grootste deel van mijn tijd in de Franse Alpen en probeer ik mijn leven er zo optimaal mogelijk op in te richten. Het proces van mezelf elk jaar een stapje beter maken; daar geniet ik ontzettend van.

Ik kijk ook weer uit naar het EK 2026, in het prachtige Slovenië. Een nieuwe ervaring en uitdaging voor mij om te kiezen voor de Uphill Race  en Up & Down Race in plaats van de langere trail.

Al jaren sport ik internationaal op hoog niveau, maar dan in Obstacle Course Racing / Spartan Race wedstrijden.

Sommige van die wedstrijden vinden ook plaats in bergachtige omgevingen en ik heb meerdere keren een uitstapje gemaakt naar een trailrun, maar nog niet eerder op dit niveau.

Ik kijk er erg naar uit om me te testen tegen de sterkste atleten van Europa. Het zullen uitdagende wedstrijden worden, de vertical en de up-and-down, maar juist daarom ben ik erg gemotiveerd om het mijn alles te geven. 

Een 3 jaar geleden had ik nog nooit van trailrunning als sport gehoord en liep ik altijd, maximaal 10 km over de straat en wandelde ik waar het onverhard was. Toen ik destijds naar Oostenrijk verhuisde, kwam ik dankzij de sport community in aanraking met trailrunning en was direct verkocht. Vanaf dat moment, is het snel gegaan. Van de eerste trailrunning races tot vlakke marathons, altijd genietend van elke stap.

Genieten van elke stap, want 6 jaar geleden heb ik een heftig skiongeluk met geluk overleefd en zou ik nooit meer fanatiek een sport kunnen beoefenen. Dit vooruitzicht wilde ik niet zomaar accepteren en ben ik hard gaan werken om het tegendeel te bewijzen en om te laten zien wat je kunt bereiken met de juiste mentaliteit, veerkracht en vastberadenheid alles kunnen overwinnen. Altijd doorgaan, ongeacht de tegenslagen, en blijven proberen om hogerop te komen. Letterlijk ook, want 25 jaar lang heb ik in Friesland onder zeeniveau geleefd.

Na 3 jaren revalideren hebben de bergen me naar Oostenrijk getrokken en ondertussen woon ik al bijna 3 jaar permanent in Innsbruck om het leven te leven en van elke dag te genieten terwijl ik elke dag probeer te verbeteren en te motiveren. Nu ben ik in staat om meer te doen dan ooit tevoren, want de afgelopen jaren heb ik nationale titels gewonnen in Skimo en Skyrunning, heb ik persoonlijke successen behaald in trailrunning, en ben ik een eigen internationale trailrunning community begonnen met Dynafit als partner.

Voor mij is rennen in de natuur over moeilijk begaanbaar terrein het ultieme gevoel van leven en het avontuur. Het is niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een reis van zelfontdekking en groei. Mijn doel tijdens dit EK is daarom ook om in de eerste plaats te genieten, maar zeker alles te geven wat ik in me heb en anderen te inspireren door mijn positieve mindset.

Het is voor mij de eerste keer dat ik een langere wedstrijd op europees wedstrijd niveau loop. Qua positie verwacht ik daar niet teveel van omdat het deelnemers veld heel sterk zal zijn. Ik voel me fit en heb de winter ook lekker door kunnen trainen dus ik voel me klaar om het maximale uit mezelf te halen.

Ik zoek altijd een nieuwe uitdaging, zo ging dat van trails in de Benelux naar een keer de bergen in met Limone skyrace in 2018. Toen was ik meteen verkocht door de uitdaging van het terrein en de uitzichten!

Toen ik 17 jaar was liep ik mijn eerste obstacle run daarvoor had ik nooit hard gelopen. De uitdaging van klimmen en rennen vond ik heel leuk. De jaren daarna liep ik veel races in het binnen en buitenland. Toen ontdekte ik de trails in de benelux en al vlot daarna ook de trails/skyraces. De trails/skyraces zijn echt mijn ding daar zoek ik altijd een mooie uitdaging in of dat nu een hele technische race is of een langere race zoals het EK of een vertical ik vind het allemaal leuk!

Ik verwacht in Annecy een mooie klassering te behalen. Vorig jaar heb ik veel internationale bergwedstrijden gedaan - waaronder de Golden Trail Series en een aantal WMRA-wedstrijden - en heb ik mij al mogen meten met hele sterke atleten. Ik hoop in Frankrijk bij de beste 20 berglopers van Europa te horen. Vooral mijn onderdeel uphill is sterk, waardoor daar mijn prioriteit ligt.

Ik ben in aanraking met het berglopen gekomen toen ik een paar jaar geleden tweede werd op de Kitzbüheler Hornlauf. Ik eindigde voor de Oostenrijkse bergkampioen en eindigde net achter een Keniaan (en liet ook een hoop Kenianen achter mij). Op de top dacht ik: "Wauw, wat was dit vet! Dit wil ik veel vaker doen." Het jezelf pijn doen op zo'n berg is zo vet, terwijl je op de top geniet van het uitzicht. Vorig jaar werd ik tweede op de Mont Ventoux, zevende tijdens de Zermatt marathon en rende ik naar 4300m hoogte in Amerika (Peak Speak). De avonturen zijn voor mij en mijn vriendin onvergetelijk.

Berglopen vind ik veel leuker dan rennen op de weg. Het ligt mij ook een stuk beter dan op de weg. Vorig jaar liep ik in Nederland mijn eerste marathon en finishte ik in een tijd van 2:22,05, maar dat staat wat mij betreft in schril contrast met mijn prestaties in de bergen. Na het EK heb ik nog wedstrijden in Zwitserland, Portugal, Italië, Frankrijk, Slovenië en misschien Amerika. Op 1 mei loop ik nog een bergwedstrijd (1200 hoogtemeters in 5,7 km) in Italië. Ik hoop dat ik dan kan zeggen: "Ik ben helemaal klaar voor het Europees Kampioenschap."

De afgelopen jaren heb ik al het geluk gehad om al enkele keren uit te komen voor het Nederlandse skyrunning team bij grote events. Om je land te representeren op grote events heeft iets magisch. Iedereen heeft zo hard gewerkt en getraind om daar te staan en ik verwacht dat Annecy dit gevoel ook zal geven. Vooral omdat het zo’n enorm evenement is met zoveel landen en atleten die deelnemen. De beste van Europa zullen aan de startlijn staan en dit zijn vaak namen waarover je alleen maar in artikelen leest! Om dan met ze in het startvak te staan, samen met je andere teamgenoten – is gewoon super stoer. Ik kan niet wachten!

Bijna 15 jaar geleden ben ik van Nederland naar Noord Ierland verhuisd. Dit hele kleine landje heeft hele mooie bergen: De Moune Mountains! Ook Ierland heeft enorm mooie berg reeksen – MacGillycuddy’s, Wicklow, Galtees, Maumturks, Bluestacks en ga zo maar door. En dat allemaal goed te bereiken. Er zijn vaak races in deze gebieden en de combinatie van de fysieke inspanning, de ruigheid van de natuur, exposed to the elements, en altijd helemaal zelfvoorzienend doet iets met je. Het voelt altijd goed als je thuis komt en je hebt echt je biertje en pizza verdiend!

Als student weet ik nog dat ik een keer meedeed aan de Utrechtse Singelloop, een 10km race – ik moest vaak stoppen en kwam net binnen het uur binnen. Wel fietste ik altijd graag en ook best veel - vooral tegen het einde van m’n studietijd. Dit zette ik door toen ik naar Noord Ierland verhuisde en werd lid van de lokale fietsclub. Het waren vooral mannen en ik werd al snel heel veel beter – dat moest wel – om ze bij te houden! Toen ik in 2013 mijn huidige vrouw onttmoette was zij voor een Ironman aan het trainen en had enkele wedstrijden op de planning staan – incl een halve marathon. Ik weet nog goed dat ik dacht – hoe kun je ooit 13 miles rennen?! Maar meer gemotiveerd dan ooit, liep ook ik enkele maanden later een halve marathon. En nog best snel ook. Datzelfde jaar liep ik de marathon van Dublin. Ook gingen wij vaak samen naar de bergen – vooral Ierland, Schotland en Wales – maar ook wel fietsen in de Pyreneeën, Alpen en wandelen in Noord Italië en de Pico’s de Europa. Toen ik in 2016 erachter kwam dat er ook renwedstrijden in al deze bergen gehouden werden – ging ik hier aan deelnemen – en met mijn fiets, wandel en weg-achtergrond deed het best aardig. Het leuke is de variatie van terrein en afstanden – en de leuke community eromheen.

Hoewel ik al sinds mijn tiende fanatiek wedstrijden loop, is het trailrunning voor mij iets van het afgelopen halfjaar. Als baan- en wegatleet vond ik het crossen in de winter altijd al een mooi onderdeel van de atletiek. De afgelopen jaren heb ik me daar steeds serieuzer op gericht, met als absolute hoogtepunt het winnen van de Nederlandse titel in december.

Daarna wilde ik het lopen op onverharde ondergrond ook buiten de wintermaanden beoefenen, waarvoor ik al snel bij trailrunning uitkwam. Deze zomer won ik de Ohm Trail in de Ardennen en liep ik mijn eerste UTMB World Series wedstrijd op Corsica. Naar het buitenland reizen voor een trailwedstrijd is een stuk leuker dan voor een wegwedstrijd, omdat je gemakkelijk mooie gebieden kunt verkennen. Dat doe ik samen met mijn vriendin, die ook van trailrunning houdt. 

Op technisch vlak heb ik nog veel te leren, maar ik merk dat ik goed uit de voeten kan op het bergopwaarts lopen. Ik vind het dynamische aspect van omhoog en omlaag lopen ook veel toevoegen ten opzichte van vlakke (weg)wedstrijden. 

Op het WK verwacht ik dan ook dat de parcoursen van de Uphill en de Up & Down mij goed zullen liggen: snelle paden met weinig al te technische onderdelen. Ik kijk er erg naar uit om het met een sterk Nederlands team op te nemen tegen de beste trailrunners van de wereld.